Toyama-ryū (jap. 戸山流) – sztuka walki japońskim mieczem (katana) skupiająca się na jego jednoczesnym wyjęciu z pochwy i wykonaniu cięcia lub obrony. Ten system szermierki opracowany został po I wojnie światowej celem szkolenia oficerów Cesarskiej Armii Japońskiej w użyciu guntō (jap. 軍 刀; miecz wojskowy), które służyło jako broń boczna (podobnie do zachodniej szabli wojskowej). Techniki koncentrują się na praktycznym i skutecznym użyciu miecza wobec wielu przeciwników atakujących z różnych kierunków. Metody te zaczerpnięte są z kilku tradycji miecza (ryū), ale widoczny jest w nich także wpływ zachodniej tradycji wojskowej. Kładą nacisk na sprawne posługiwanie się mieczem oraz efektywne użycie siły i energii cięcia. Pierwotnie sztuka ta opracowana została w 1925 roku w celu szkolenia Cesarskiej Armii Japońskiej, a następnie zachowana i udoskonalana przez następne pokolenia. Obecnie reprezentowana jest w różnych formach na całym świecie jako niezależna sztuka walki mieczem.

Historia Toyama-ryū Guntō Sōhō (jap. 軍刀奏法;