metodologia miecza wojskowego) została stworzona i ujednolicona w 1925 roku przez komitet przedstawicieli kilku tradycji miecza jako programu nauczania Rikugun Toyama Gakkō (jap. 陸軍戸山学校) - akademii Armii Japońskiej. Jej koncepcja powstała w odpowiedzi na obawę, że oficerowie nie będą w stanie skutecznie dobyć i użyć mieczy w realnych działaniach wojennych. Oparte na koryū tōhō (jap. 古流刀法; klasyczne metody walki mieczem), siedem technik battōhō (metod dobycia miecza) miało za zadanie nauczyć oficerów armii, jak łatwo dobyć i używać guntō (wojskowej szabli wzorowanej na katana), szczególnie w kontekście walk w okopach (w zwarciu), która zdominowała I wojnę światową. Po zakończeniu II wojny światowej Cesarska Armia Japońska została rozwiązana, a Toyama-ryū Guntō Sōhō przetrwało wyłącznie w przekazie kilku instruktorów i byłych oficerów. Trzech z nich niezależnie kontynuowało nauczanie Toyama-ryū, dostosowując ją w różnym stopniu do cywilnej i tradycyjnej pedagogiki sztuk walki (m.in. przyjęcie cywilnych uniformów - hakama i keikogi itp.).