Około 1600 roku (prawdopodobnie w latach 1598–1611) franciszkanie przebudowali zrujnowaną świątynię, przez co nabrała częściowo cech barokowych (barok galicyjski). Świątynia została uszkodzona w 1676 roku na skutek działań wojsk osmańskich, w 1802 roku na skutek ognia oraz w 1915 roku poprzez ostrzał artyleryjski. W 1926 roku dokonano naprawy uszkodzeń świątyni. W 1965 roku odrestaurowano zachodni portal. W latach 1997–1998 przeprowadzono rewitalizację obiektu i przywrócono hipotetyczny oryginalny wygląd według projektu I. Mohitica. Obecnie świątynia należy do Kościoła katolickiego obrządku bizantyjsko-ukraińskiego.
Architektura Świątynia została wzniesiona w stylu romańskim z jasnych bloków wapienia, pierwotnie prawdopodobnie na rzucie zbliżonym do kwadratu o boku długości 15,26 m. Długość budynku z absydą wynosi 19,88 m, szerokość wynosi 17,69 m, grubość ścian to 1,04 m. Pomimo przebudowy budynek zachował cechy stylu staroruskiego – prezbiterium zamykają trzy absydy. Zachowały się dwa romańskie portale, najstarsze w Galicji Wschodniej. We wnętrzu zachowały się malowidła z około XII wieku w barwach ochrowo-żółtych.