Przykładami są azotan srebra (AgNO3, używany przy syntezie nanoprętów i bipiramid złota), jodek sodu (NaI, który sprzyja uzyskiwaniu zbliźniaczonych krystalitów Au niezbędnych w syntezie nanotrójkątów złota) oraz kwas askorbinowy (który służy jako czynnik redukujący prekursor złota z III do I stopnia utlenienia w drugim etapie syntezy, nie doprowadzając do powstawania nowych zarodków krystalizacji Au).
Zmiana ilości użytego kwasu askorbinowego wpływa na kinetykę reakcji redukcji, a zatem i na kształt powstających struktur. Zwiększając ilość czynnika redukującego, zwiększa się szybkość redukcji jonów złota, co prowadzi do wzrostu nanocząstek o morfologii kinetycznie bardziej korzystnej (lub mniej korzystnej termodynamicznie). Zatem im większa ilość użytego czynnika redukującego, tym wyższa energia powierzchniowa sieci krystalicznej powstających nanocząstek.
Kolejnym kluczowym czynnikiem jest struktura krystaliczna zarodków otrzymywanych w pierwszym etapie syntezy, która definiuje strukturę krystaliczną finalnych nanocząstek. Wyróżnia się zarodki monokrystaliczne, dwukrystaliczne oraz polikrystaliczne.