Wyraźny jest również wzrost zainteresowania uprawą mikroliści w ośrodkach badawczych, co widoczne jest po rosnącej w ostatnich latach liczbie publikowanych na ten temat artykułów naukowych. Badacze wskazują między innymi na potencjał wertykalnej uprawy mikrolistków w uzyskaniu niezależności od nieprzewidywalnych warunków klimatycznych. Krótki cykl uprawy umożliwia również szybką odpowiedź na sytuacje kryzysowe takie jak wojna, głód lub klęski żywiołowe.
Uprawa Mikroliście uzyskuje się z roślin należących do wielu rodzin, w tym: kapustowatych, selerowatych, bobowatych, szarłatowatych, astrowatych, jasnotowatych, wiechlinowatych i rdestowatych.
Uprawę mikrolistków najczęściej cechują: krótki okres od siewu do zbioru (najczęściej nie dłużej niż 14 dni), płytkie podłoże, wysokie zagęszczenie nasion oraz suplementacja światła bądź całkowite zastąpienie światła słonecznego światłem sztucznym, najczęściej lampami fluorescencyjnymi lub LED.
Podczas zbioru siewki mają najczęściej od kilku do kilkunastu centymetrów wysokości. Ścinane są powyżej poziomu podłoża, a więc – w odróżnieniu od kiełków – nasiono i korzeń nie są spożywane, co ogranicza potencjalny transfer patogenów.