Następnie jego prace były również wystawiane w Monachium i Petersburgu.

W późniejszym okresie zamieszkał w Paryżu – tam podjął pracę w Muzeum Przemysłu Artystycznego, i zaprojektował panneau dekoracyjne dla rosyjskich pawilonów na Wystawie Światowej w 1900. W latach 1901–1919 mieszkał w Taganrogu, gdzie pracował jako nauczyciel rysunku w wyższej szkole handlowej oraz prowadził własną szkołę malarstwa w Petersburgu, uczestnicząc w tym okresie w wystawach malarskich w Moskwie, Petersburgu i Wilnie oraz udzielając się społecznie – był współtwórcą muzeum miejskiego im. Antona Czechowa. Ponadto tworzył scenografie do przedstawień szkolnych oraz dla teatralnych zespołów amatorskich. W 1905 namalował sztandar dla robotników uczestniczących w rewolucji 1905 roku, a w 1919 zaangażował się w ochronę zabytków Taganrogu podczas rewolucji październikowej.

Po rewolucji jako repatriant zamieszkiwał barak dla repatriantów na Powązkach, gdzie odnalazł go jego znajomy – Ferdynand Ruszczyc, który zaproponował mu pracę na Uniwersytecie Wileńskim. Kubicki przystał na propozycję Ruszczyca i zamieszkał w Wilnie, gdzie w latach 1919–1939 prowadził zajęcia z malarstwa na Wydziale Sztuk Pięknych Uniwersytetu Stefana Batorego.