W 1920 został mianowany profesorem nadzwyczajnym i prowadził katedrę malarstwa portretowego, a od semestru 1926/1927 prowadził również projektowanie i wykonywanie kilimów. W tym okresie był również członkiem Stowarzyszenia Artystów Plastyków Wileńskich i uczestniczył w wystawach malarskich, m.in. w 1928 w Wystawie Regionalnej w Wilnie i w 1929 w Powszechnej Wystawie Krajowej w Poznaniu. Swoje obrazy wystawiał również w Towarzystwie Zachęty Sztuk Pięknych w Warszawie. Planując 1 września 1939 przejść na emeryturę uprzednio przeprowadził się do rodzinnych Święcian, lecz w wyniku obawy odcięcia od bliskich podczas II wojny światowej przebywał w Wilnie. Benedykt Kubicki w 1945 jako repatriant przeprowadził się do Łodzi. Mimo propozycji podjęcia pracy pedagogicznej, ze względu na zaawansowaną chorobę serca, nie podjął się jej. Zmarł w Łodzi, gdzie został pochowany w części rzymskokatolickiej Starego Cmentarza.
W 2022 prace Benedykta Kubickiego weszły do domeny publicznej.
Życie prywatne Benedykt Kubicki był synem cukiernika Napoleona Kubickiego oraz Emilii z domu Gloger, małżeństwo oprócz Benedykta, miało drugiego syna – Eugeniusza. Żoną Benedykta Kubickiego była Maria z domu Pikiel (ślub w 1901), z którą miał trzy córki: Weronikę, Halinę i Ludmiłę.