Stanisław Grąbczewski (ur. 8 lutego 1901 w Warszawie, zm. 21 listopada 1991 tamże) – polski oficer wojsk pancernych, jeniec oflagu w Woldenbergu, dyrektor w ożarowskiej fabryce kabli.

Życiorys Urodził się w rodzinie Aleksandra i jego żony Stanisławy z domu Onuszkiewicz 8 lutego 1901 w Warszawie. Miał dwóch młodszych braci: Tadeusza i Aleksandra. Ukończył eksternistycznie gimnazjum Rontalera na Polnej w Warszawie. Po wybuchu I wojny światowej próbował angażować się w pracę konspiracyjną POW, ale nie został przyjęty ze względu na młody wiek.

W 1918 wraz ze stryjecznym bratem Edwardem (synem Wiktora Grąbczewskiego) zaciągnęli się do wojska polskiego i trafili do formującego się 2 pułku ułanów grochowskich. Służyli w szwadronie rotmistrza Kazimierza Żelisławskiego. Brali udział w bitwie z bolszewikami pod Antopolem oraz Pińskiem. Pod koniec 1919 został awansowany na stopień starszego ułana i wysłany na kurs w szkole podchorążych w Warszawie. Po zakończeniu kursu dostał przydział do 16 pułku ułanów wielkopolskich.

Po zakończeniu wojny został odkomenderowany do Sztabu Generalnego i otrzymał awans na stopień podporucznika. Pracował jako adiutant generała Józefa Rybaka. W 1922 został awansowany na stopień porucznika.