Po czterech latach powrócił do służby w 16 Pułku Ułanów Wielkopolskich.

W 1928 ukończył Szkołę Czołgów i Samochodów i w 1930 dostał przydział do 3 Pułku Pancernego w Modlinie. W 1933 został odznaczony Znakiem Pancernym nr 303.

W styczniu 1935 został awansowany do stopnia rotmistrza wojsk pancernych i do wybuchu II wojny światowej był dowódcą kompanii szkolnej.

W 1938 Automobilklub polski zorganizował rajd samochodowy pojazdów terenowych w Puszczy Kampinoskiej. W zawodach tych kapitan Grąbczewski zajął czwarte miejsce jadąc łazikiem Fiat 518.

Po wybuchu wojny brał udział w obronie Warszawy w składzie Grupy pancerno-motorowej Dowództwa Obrony stolicy. Za kampanię wrześniową został odznaczony Srebrnym Krzyżem Virtuti Militari.

Pod koniec września 1939 trafił do oflagu X A Itzehoe, a następnie w marcu 1943 do Woldenbergu.

W marcu 1945 powrócił z niewoli do kraju, przeszedł do cywila i podjął pracę w Państwowym Przedsiębiorstwie Traktorów i Maszyn Rolniczych. W 1945 został aresztowany przez UB pod zarzutem braku nadzoru. Po 15 miesiącach został zwolniony z aresztu i podjął pracę w ożarowskich Zakładach Wytwórczych Kabli Elektrotechnicznych.