poradnictwo w rolnictwie było konieczne w sytuacji wprowadzania innowacji i nowych środków produkcji w rolnictwie (nawożenie mineralne, wymiana materiału siewnego, ochrona roślin, unasienianie zwierząt).
Według Czesława MaziarzaCzesław Maziarz, Pozaszkolna oświata rolnicza, Zarys teorii i praktyki, PZWS, Warszawa 1969. – „poradnictwo rolnicze polega na udzielaniu przez instruktorów fachowej pomocy rolnikom-producentom w konkretnych sprawach zawodowych związanych z dążeniem do racjonalnego prowadzenia gospodarstwa. Pomoc ta wyraża się w przekazywaniu informacji o nowościach oraz udzielaniu fachowych porad z zakresu przyrodniczych, technicznych i ekonomicznych zagadnień produkcji rolniczej, bądź też praktycznych zaleceń, które wskazuje nauka i przodująca praktyka”.
Według Marka UrbanaMarek Urban, Poradnictwo rolnicze, Nowe Rolnictwo 1961, nr 1. – „działalność w zakresie poradnictwa prowadzą przede wszystkim służby instruktorskie rad narodowych, kółek rolniczych i związków branżowych i surowcowych. Ich celem jest zapewnienie stałego wzrostu produkcji rolniczej, podniesienia wydajności i uruchomienie rezerw tkwiących w gospodarstwach rolnych”.