Do jednego z nich należał ojciec Jeana, Jean-Hippolyte Lebas, którego postawę polityczną jeszcze przed narodzeniem Jeana–Baptiste, historycy określają na dojrzałą. Od najmłodszych lat syn wzrasta w idei równości niezależnie od pochodzenia. Mając 15 lat przemawia już na publicznym spotkaniu w Wasquehal, od tego czasu używa pseudonimu Jacques Vingtras, co świadczy, że młody Lebas zaznajomiony był z aktualnie wydawaną literaturą„Jacques Vingtras” to tytuł i główna postać trylogii społecznej, której autorem jest Jules Vallès. Filozof Gilles-Gaston Granger opisał te powieści jako „historie poświęcenia pokolenia pokonanego w czerwcu 1848, upokorzonego 2 grudnia 1851, a następnie zmiażdżonego w maju 1871”. Fikcyjny Jacques Vingtras pojawia się w „L'Enfant” (opublikowana w 1879), „Le Bachelier” (1881) i w „L'Insurgé” (1885) i pod nim staje się w Roubaix rozpoznawalnym i słuchanym propagandystą powstającego partyjnego ruchu robotniczego. Zawodowo początkowo sam był czeladnikiem tkackim, jednak działalność aktywistyczna i strach pracodawcy doprowadziły do zwolnienia go z pracy. Najstarsze zachowane pisma Lebas wskazują, że zaczął publikować co najmniej od osiemnastego roku życia.