W 1839 udał się na emigrację do Salwadoru, gdzie od 1840 do 1844 był członkiem kongresu stanowego. Tam też w 1843 opublikował powieść El Loco – gorzką refleksję nad ludzką naturą i krytyczną analizę idei, wartości i postaw w świecie.

Po powrocie do Gwatemali, poświęcił się nauczaniu medycyny, był też dziekanem Wydziału Lekarskiego, założycielem i pierwszym prezesem Towarzystwa Lekarskiego oraz współtwórcą miesięcznika tego towarzystwa. W 1847 został wybrany na deputowanego do Kongresu Stanowego. Należał do opozycji Rafaela Carrery, z tego powodu w maju 1848 spędził 17 dni w więzieniu. Po uwolnieniu został mianowany przewodniczącym Zgromadzenia Ustawodawczego. Po powrocie Carrery z wygnania ukrywał się przez jakiś czas, a następnie zrezygnował z pełnienia jakichkolwiek funkcji publicznych.

Zmarł w Gwatemali 22 września 1854.

Dzieła Cartilla del ciudadano, Gwatemala, 1825 El Loco, Salwador, 1843 Ideas de Derecho Público presentadas a los alumnos de jurisprudencia de Guatemala, Gwatemala, 1847 Memorias acerca de la Revolución de Centro América, desde el año 1820, hasta el de 1840 (autorstwo przypisywane Molinie)

Przypisy