Jerzy Gołko (ur. 25 stycznia 1913 w Łucku, zm. 25 kwietnia 2005 w Chicago) – podpułkownik dyplomowany pilot Polskich Sił Powietrznych w Wielkiej Brytanii. Pilot 300 Dywizjonu Bombowego „Ziemi Mazowieckiej", dowódca 309 Dywizjonu Myśliwców Rozpoznawczych „Ziemi Czerwieńskiej”.
Życiorys Po ukończeniu korpusu kadetów nr 1 we Lwowie Jerzy Gołko był absolwentem IX Promocji Szkoły Podoficerów Lotnictwa w Dęblinie, po której ukończeniu w 1936 roku został przydzielony do 5 Pułku Lotniczego w Lidzie. W 1937 roku został odkomenderowany do Centrum Wyszkolenia Lotnictwa nr 1 na kurs instruktorów pilotażu na samolocie PZL P-23B Karaś, po którego ukończeniu przeniesiono go do 55 Samodzielnej Eskadry Bombowej, która wtedy przezbrajała się z samolotów Potez XXVII na Karasie.
We wrześniu 1939 roku brał udział w ewakuacji samolotów RWD-8 ze składnicy MOB w Żyrzynie. Następnie 17 września przekroczył polską granicę i przez Rumunię, Jugosławię i Włochy dotarł do Francji, a w styczniu 1940 roku przybył do Wielkiej Brytanii. Odbył kurs pilotażu na stacji RAF Redhill, po czym został przeniesiony do 18 OTU (Operational Training Unit) z przydziałem do 300 Dywizjonu Bombowego.