W dzieciństwie Jules był brutalnie traktowany, bity przez rodziców, początkowo przez matkę, potem również regularnie przez ojca. Konflikty rodzinne wynikały poniekąd z sytuacji zawodowej ojca, jego podejrzliwość i paniczny strach przed postawami kwestionującymi porządek społeczny wynikały z represyjnego stosunku rządzących – najpierw administracji doby restauracji monarchii, a następnie bonapartystów, wobec narastających co chwila napięć społecznych w kraju czterdzieści lat po Wielkiej Rewolucji. Ojciec, będąc nauczycielem, traktowany był jako urzędnik państwowy i wymagano od niego pełnej lojalności wobec władz. Zabiegi o zachowanie prawomyślności w rodzinie na niewiele się jednak zdały, ojciec Jules’a został zdegradowany z posady wykładowcy akademickiego do nauczyciela gimnazjalnego. Jules odebrał jednak gruntowną edukację klasyczną według planów aspiracji społecznych rodziców. Był dzieckiem chłonnym i znakomitym uczniem Lycée Georges-Clemenceau, dobrze radził sobie z greką i łaciną, na czym bardzo zależało ojcu. Zdobywał liczne nagrody szkolne w tych przedmiotach, jednak według Żeleńskiego nie znosił tych zajęć.