Jeszcze w Nantes Jules Vallès zaczął interesować się życiem publicznym, z entuzjazmem przyjął upadek króla Filipa I. Jednak po początkowym zachwycie II Republiką i nadziejami na zmiany społeczno-obyczajowe jakie miała przynieść, po pierwszych krwawo stłumionych przez bonapartystów buntach ludowych, głęboko się nią rozczarował. Zwłaszcza po powstaniu studentów, rzemieślników i bezrobotnych w 1848 roku w Paryżu, które odbiło się echem nie tylko we Francji. Sam zaczął uczestniczyć w zamieszkach ulicznych, przyłączając się do kręgu republikanów. Coraz bardziej buntował się też przeciwko presji ojca na konieczność zdania matury i rozpoczęcia kariery nauczycielskiej. W 1850 r. został wysłany przez ojca do szkoły z internatem i kontynuował naukę w paryskim Lycée Condorcet. Rok później brał udział w powstaniu przeciwko Napoleonowi III podczas zamachu stanu. W trakcie tych wydarzeń zaprzyjaźnił się z Arthurem Ranc’iem, znanym pisarzem i politykiem francuskiej lewicy. Z Ranciem m.in. bronili 2 grudnia 1851 roku jednej z nielicznych jeszcze barykad Paryża.