Po upadku Komuny musiał uciekać z Francji, ponieważ został zaocznie skazany na śmierć przez VI sejm wojenny. Wyjechał do Londynu. Podczas dziewięcioletniej emigracji urodziło się i po dziesięciu miesiącach zmarło jego jedyne dziecko, córka Jeanne-Marie. Po amnestii z 1880 roku wrócił do Paryża i przez ostatnie pięć lat życia kontynuował działalność publicystyczną o podobnym charakterze. Zmarł w wieku 53 lat.

Trylogia „Jakub Vingtras” Najbardziej znanymi, do dziś wznawianymi jego powieściami są: L’Enfant” (po raz pierwszy opublikowana w 1879 roku), „Le Bachelier” (1881) i „L’Insurgé” (1885), zbiorczo wydane, również w Polsce, pod tytułem „Jakub Vingtras”. W dużej mierze są to powieści autobiograficzne, dwie pierwsze pisane w skrajnym ubóstwie. XX-wieczny filozof Gilles-Gaston Granger opisał je jako „historie poświęcenia pokolenia pokonanego w czerwcu 1848, upokorzonego 2 grudnia 1851, a następnie zmiażdżonego w maju 1871” We Francji do dziś fragmenty powieści z trylogii „Jakub Vingtras” odczytywane są publicznie jako powieść pedagogiczna na organizowanych przez duże redakcje spotkaniach społecznych–kulturalnych emitowanych również