Jego panowanie było naznaczone niegodziwością. Było jednocześnie momentem, w którym na ziemiach jeredyckich działali liczni prorocy. Przestrzegali oni przed nieuchronną zagładą w przypadku braku pokuty oraz odrzucenia Jezusa Chrystusa. W komentarzach spekulowano też nad okolicznościami objęcia tronu przez Etema, sugerując przynajmniej, że mogły one nie być pokojowe. Panować miał do śmierci. Władzę przejął po nim syn. Spekulowano w komentarzach na temat natury sukcesji po Etemie, sugerując, że – podobnie jak przejęcie władzy pokolenie wcześniej – mogła mieć daleki od pokojowego charakter. Zauważono, że imię syna i następcy Etema jest identyczne z nazwą miasta będącego jeredycką stolicą.

W mormońskiej teologii oraz w badaniach nad Księgą Mormona Istnienie Etema nie znalazło potwierdzenia w źródłach zewnętrznych. Językoznawcy związani z Kościołem Jezusa Chrystusa Świętych w Dniach Ostatnich rozważali etymologię imienia tego władcy, nie wskazując wszakże żadnej prawdopodobnej etymologii. Za wątpliwą uznali sugerowaną w przeszłości etymologię semicką. W badaniach nad imionami typowymi dla Księgi Mormona imię Mormon pojawia się zresztą od przeszło stulecia. Już w wydanej w 1909 pracy New Witnesses for God: Part III. The Evidences of the Truth of the Book of Mormon starszy B. H.