9 października 1918 roku przedstawienie zostało wznowione we Lwowie, w tamtejszym Teatrze Miejskim. Tym razem reżyserem był Kazimierz Okornicki równocześnie grający postać Relskiego. 15 grudnia 1920 roku dzieło pokazano na deskach krakowskiego teatru Bagatela. Relskiego zagrał gościnnie Wojciech Brydziński. Realizacje bardzo pozytywnie przyjął Tadeusz Boy-Żeleński. Karol Hubert Rostworowski napisał natomiast: "Karykatury zaliczyć należy do rzędu najwybitniejszych utworów ostatniej doby, i to nie polskich, lecz światowych". Kolejne wznowienie dzieła odbyło się w Warszawie na scenie Teatru im. Bogusławskiego 31 stycznia 1922 roku. Również tym razem uzyskało pozytywną recenzję Boya-Żeleńskiego. 21 kwietnia 1934 roku odbyła się kolejna warszawska premiera sztuki w zbiorowej reżyserii, którą kierował Leon Schiller (Teatr Nowe Ateneum). Boy-Żeleński tym razem dostrzegł w przedstawieniu "konflikt społeczny, kontrast dwóch moralności: burżuazyjnej i proletariackiej". Jan Nepomucen Miller w recenzji z tego przedstawienia opisał sztukę jako "Wesele Wyspiańskiego w rok po ślubie czy zejściu się młodej pary".