Pułapka magnetyczna – urządzenie pozwalające uwięzić neutralne atomy lub cząsteczki charakteryzujące się niezerowym wypadkowym spinem. Działanie pułapki opiera się na oddziaływaniu magnetycznych momentów dipolowych atomów z niejednorodnym stacjonarnym polem magnetycznym. Pułapka magnetyczna jest układem cewek i przewodników zaprojektowanych w taki sposób, aby wytworzyć lokalne minimum pola magnetycznego w pożądanym regionie układu pułapkującego. Parametrem pozwalającym na opisanie pułapki jest jej głębokość, która określa maksymalną energię kinetyczną atomów lub cząsteczek możliwych do uwięzienia przez wytworzone pole magnetyczne. Po raz pierwszy została zrealizowana eksperymentalnie w 1985 roku.
Zasada działania Na atom z niezerowym spinem umieszczonym w polu magnetycznym działa moment siły. W sytuacji gdy wektor magnetycznego momentu dipolowego atomu ustawiony jest równolegle do wektora indukcji pola magnetycznego układ znajduje się w stanie równowagi trwałej. W przypadku antyrównoległej orientacji tych wektorów uzyskuje się stan równowagi chwiejnej (dowolne zaburzenie kierunku pola magnetycznego powoduje obrót wektora do konfiguracji równoległej). Warunkiem koniecznym efektywnego pułapkowania atomów jest wytworzenie studni potencjału, w której będzie działać siła zdolna do utrzymania atomów w pożądanym obszarze pułapki.