Bitwa pod Szmańkowcami – bitwa pomiędzy wojskami Rzeczypospolitej i Imperium Osmańskiego stoczona 6 lutego 1624 roku w pobliżu wsi Szmańkowce. Zakończyła się zwycięstwem połączonych sił Rzeczypospolitej.
Historia Miejscem bitwy była wieś Szmańkowce (obecnie rejon czortkowski, obwód tarnopolski na Ukrainie). Wojska polskie pod dowództwem hetmana polnego koronnego Stanisława Koniecpolskiego starły się z hordą tatarską dowodzoną przez synów murzy Ordy Budziakskiej emir-ul-umara Kantymira Murzy, który wcześniej splądrował sześć miast i 70 wsi na ziemi halickiej województwa rosyjskiego. Nogajowie próbowali uprzedzić atak na swój obóz i zaczęli szturmować obóz polski piechotą, jednak kontratak ciężkiej kawalerii dowodzonej przez samego hetmana doprowadził do ich klęski i śmierci dwóch synów Kantymira – Dżantymira i Mehmeda (według innej wersji jeden z braci, prawdopodobnie Mehmed, uciekł). Jazda polska ścigała Tatarów aż do lasu za wsią Oryszkowce. Uciekinierzy z pola bitwy ostrzegli inną hordę dowodzoną przez Alego Murzę, która miała obóz w pobliżu miasta Jazłowiec (obecnie wieś w rejonie buczackim), o zbliżaniu się wojsk królewskich i Murza tego samego dnia nakazał odwrót na Bukowinę.