Podczas I wojny światowej dołączył do 1 Pułku Ułanów Legionów Polskich i walczył jako żołnierz liniowy. W sierpniu 1915 został dwukrotnie ranny podczas walk. W 1917 był internowany w Szczypiornie, skąd został zwolniony w 1918. Po zwolnieniu powrócił do Warszawy, próbując uzupełnić przerwane studia, podjął naukę na Wydziale Prawa Uniwersytetu Warszawskiego, których nie ukończył z powodu wstąpienia w listopadzie 1918 do Wojska Polskiego jako podporucznik w 1 Pułk Szwoleżerów Józefa Piłsudskiego, w którym służył do 1920. W 1922 z powodu złego stanu zdrowia, spowodowanego odniesionymi ranami podczas walk został przeniesiony do Wojskowej Kontroli Generalnej (późn. Korpus Kontrolerów Ministerstwa Spraw Wojskowych), gdzie pełnił funkcję oficera do zleceń oraz referenta, jednocześnie uzupełniając wykształcenie w Szkole Głównej Handlowej w Warszawie. Komisja Weryfikacyjna przyznała mu stopień kapitana ze starszeństwem od 30 czerwca 1919. Z dniem 9 września 1926 został przeniesiony w stan nieczynny na okres dwunastu miesięcy bez poborów. Z dniem 11 października 1928 został przeniesiony do rezerwy.