Z powodu prowadzonej wojny z Danią Mülbe otrzymał dowództwo połączonej Dywizji Gwardii i Piechoty w Szlezwiku, którą dowodził w bitwach pod Satrup, Fredericią oraz podczas oblężenia Düppeler Schanzen.
Za zasługi odznaczony Orderem Orła Czerwonego z gwiazdą i liśćmi dębu oraz mieczami na pierścieniu. 5 lipca 1864 na stanowisku dowódcy połączonej dywizji zastąpił go generał Falckenstein. Austriacy alianccy uhonorowali go, przyznając mu Order Korony Żelaznej I klasy.
Podupadły na zdrowiu i niezadowolony z rzadkiej szansy na sprawdzenie się w działaniach wojennych Mülbe złożył w czerwcu 1865 rezygnację, której król początkowo nie przyjął. Mülbe otrzymał urlop do rozpoczęcia jesiennych ćwiczeń. W październiku 1865, na jego ponowną prośbę o przejście w stan spoczynku, został odznaczony Orderem Orła Czerwonego I klasy z Liśćmi Dębu i Mieczami na Pierścieniu i przyznano mu ustawową emeryturę.
Generał Mülbe przeprowadził się do Gdańska.