Cassida seladonia – gatunek chrząszcza z rodziny stonkowatych i podrodziny tarczykowatych. Zamieszkuje zachodnią Palearktykę od Skanii na północy po Afrykę Północną na południu. Żeruje na nicennicach.
Taksonomia Gatunek ten opisany został po raz pierwszy w 1827 roku przez Leonarda Gyllenhaala.
Morfologia Chrząszcz o ciele długości od 5,5 do 7,5 mm. Ubarwienie głowy jest zawsze czarne, natomiast spodu ciała zwykle czarne, ale może być również żółte lub ciemnordzawe. Barwa tarczki u w pełni wybarwionych okazów jest krwistoczerwona. Kolor przedplecza i tła pokryw jest u żywych osobników zielony, jednak u martwych okazów zmienia się w żółtobrunatny po wyschnięciu. Na pokrywach znajduje się krwistoczerwony wzór ulokowany przy ich przednim brzegu, w pobliżu tarczki. Wzór ten zwykle rozbity jest na plamę przytarczkową i dwie krótkie smugi przykrawędziowe. Dzieje się tak wskutek obecności pary płaskich, błyszczących, prawie zawsze zachowujących jasne zabarwienie guzków w miejscach, w którym biorą początek drugie rzędy pokryw. Brzegi przedplecza i pokryw są rozpłaszczone. Na bocznych brzegach pokryw brak jest wałeczkowatych nabrzmiałości. W widoku bocznym wyraźnie widać na pokrywach krótkie, sterczące, niezbyt gęste owłosienie o białym kolorze.