Odnóża przedniej i środkowej pary mają żółte biodra, a w przypadku tylnej pary biodra są czarne. Pozostałe elementy odnóży są jasno ubarwione. Stopy mają rozchylone, pozbawione ząbków przy nasadach pazurki wystające poza wieńce szczecinek na trzecich członach.
Ekologia i występowanie Zarówno osobniki dorosłe jak i larwy tego tarczyka są fitofagami żerującymi na roślinach z rodzaju nicennica. W warunkach środkowoeuropejskich ograniczają się do nicennicy polnej, natomiast na zachodzie Europy żerują także na nicennicy francuskiej (Filago gallica).
Gatunek zachodniopalearktyczny, w Europie znany jest z Portugalii, Hiszpanii, Francji, Belgii, Luksemburga, Niemiec, Szwajcarii, Austrii, Włoch, Danii, Szwecji, Łotwy, Litwy, Polski, Czech, Słowacji, Węgier, Białorusi, Ukrainy, Bośni i Hercegowiny, Bułgarii, Grecji i Rosji. Poza Europą występuje na Bliskim Wschodzie i w Afryce Północnej. Północna granica jego zasięgu biegnie przez Półwysep Jutlandzki i Skanię. W Polsce tarczyk ten jest spotykany bardzo rzadko i znany jest z nielicznych stanowisk.