w latach 1898–1922 pełnił funkcję sekretarza Wydziału I akademii, był również sekretarzem (później przewodniczącym) Komisji do Badań w Zakresie Historii Literatury i Oświaty w Polsce AU, przewodniczącym Komisji Językowej AU, członkiem Komisji Języka Polskiego AU. Należał ponadto do Towarzystwa Naukowego we Lwowie (od 1920). Dwukrotnie otrzymywał nagrodę Akademii Umiejętności im. Barczewskiego (1904, 1915), a w 1922 roku Nagrodę im. Erazma i Anny Jerzmanowskich.
W pracy naukowej zajmował się głównie historią literatury polskiego romantyzmu i historią literatury ukraińskiej i rosyjskiej. Był wielbicielem Mickiewicza, któremu poświęcił kilkanaście publikacji. Krytycznie odnosił się do uznania, jakim cieszył się Juliusz Słowacki – w głośnej pracy Juliusz Słowacki. Historia ducha poety i jej odbicie w poezji. 1809–1842 (1904, 2 tomy) oskarżył poetę o egoizm, żądzę sławy i pozerstwo;