Dyplomata Ahmed Resmî Efendi, który pomagał w napisaniu traktatu, odmówił udzielenia jakiejkolwiek pomocy chanatowi, nie chcąc rozpocząć kolejnej wojny z Rosją, która musiałaby mieć dla Turcji katastrofalne skutki.
Katarzyna II wydała rozkaz inwazji na Krym w listopadzie 1776 r. Jej siły szybko przejęły kontrolę nad Perekopem u wejścia na półwysep. W styczniu 1777 r. wspierany przez Rosjan Şahin Girej przedostał się na Krym przez Cieśninę Kerczeńską. Devlet, świadomy zbliżającej się porażki, abdykował i uciekł do Konstantynopola. Şahin przejął władzę, jednak od początku był władcą marionetkowym, co oburzyło muzułmańską ludność Krymu. Sułtan Abdul Hamid I natychmiast zorientował się, że „Şahin Girej jest narzędziem. Celem Rosjan jest zdobycie Krymu”.
Şahin próbował przeprowadzić szereg reform, aby „zmodernizować” Chanat. Obejmowały one próby centralizacji władzy w rękach chana, ustanowienie autokratycznych rządów na wzór rosyjski. Wcześniej władza była rozdzielana między przywódców różnych klanów – bejów. Próbował wprowadzić podatki państwowe, scentralizowaną armię i system poboru do wojska oraz zastąpić tradycyjny osmański system prawny oparty na religii świeckim prawem cywilnym.