right|180px Archiwum Wojskowe – istniejąca w okresie II Rzeczypospolitej państwowa instytucja archiwalna podległa władzom wojskowym.

Historia Geneza Archiwum Wojskowego sięga 1917, kiedy w ramach Tymczasowej Rady Stanu utworzono Komisję Wojskową, której Sekcja Naukowa z Wydziałem Archiwalnym zajęła się dokumentacją wytworzoną przez wojsko. W strukturze tej Komisji istniał również Wydział Spraw Ogólnych i Przygotowawczych, w którym na pocz. 1918 został opracowany „Tymczasowy statut Archiwum Wojskowego”, określający zadania stojące przed przyszłym Archiwum. Po odzyskaniu niepodległości Sekcja Naukowa b. Komisji Wojskowej została podporządkowana Oddziałowi VII Sztabu Generalnego WP. Następnie 14 grudnia 1918 przekształcono ją w Instytut Historyczno-Wojskowy, a jego referat archiwalny otrzymał nazwę Centralne Archiwum Wojskowe. Jego kierownikiem został por. dr Bronisław Pawłowski. W 1919 Instytut Historyczno-Wojskowy wraz z Centralnym Archiwum Wojskowym weszły w skład Departamentu V Naukowo-Szkolnego Ministerstwa Spraw Wojskowych. W czerwcu 1927 CAW zostało wydzielone z Wojskowego Instytutu Naukowo–Wydawniczego i podporządkowane szefowi Wojskowego Biura Historycznego. Jednocześnie otrzymało ono nazwę Archiwum Wojskowe. W tym też roku rozkazem MSWojsk.