Wojskowej Komisji Archiwalnej (WKA) w skład której wchodzili historycy CAW i ówczesnego Wojskowego Instytutu Historycznego (dziś WBBH). Należy przy tym wspomnieć, że działalność WKA miała ogromne znaczenie dla dokumentacji losów polskich oficerów i ich rodzin, aresztowanych lub internowanych przez władze radzieckie. W tym również dla dokumentowania głośnej sprawy katyńskiej. Natomiast część zasobu, która pozostała w Gdańsku Oliwie, ocalała (z wyjątkiem ok. 5 tys. mb akt, które spłonęły w ostatniej fazie walk na Wybrzeżu) i została przejęta przez Ministerstwo Bezpieczeństwa Publicznego a następnie przez 5 dekad stopniowo przekazywana do powojennego Centralnego Archiwum Wojskowego. Najpóźniej bo dopiero w 1990 roku przekazano z Ministerstwa Spraw Wewnętrznych (spadkobiercy akt po MBP) dokumenty dotyczące działalności wywiadu wojskowego na terenach okupowanych przywiezione z Londynu (na mocy umowy między władzami PRL a rządem londyńskim) w 1950 roku przez m.in. płk. Mariana Utnika (później skazanego w pokazowym procesie Tatar-Utnik-Nowicki, TUN) i zagarniętych przez MBP.
Zobacz też Centralne Archiwum Wojskowe Proces Tatar-Utnik-Nowicki