Pochowana na Nowym Cmentarzu w Belgradzie.
Była mężatką (w 1904 poślubiła prawnika Momčila Taticia), miała sześcioro dzieci (dwóch synów i cztery córki), przeżyło ją troje z nich.
Twórczość Zadebiutowała w 1900 utworem Poslednje zelje, który ukazał się w czasopiśmie Zvezda. W tym czasie posługiwała się pseudonimem Zvezdanka. W 1902 czasopismo Pokret opublikowało kolejne wiersze Marković, a także jej pierwsze opowiadanie (Krst). Kolejne wiersze i opowiadania publikowała w czasopiśmie Bosanska vila i w Politice. Pierwszy tomik wierszy Trenuci (Chwile) opublikowała w roku 1904, nakładem własnym. Drugi tomik poetki Trenuci i raspoloženja (Chwile i nastroje) ukazał się w roku 1928, nakładem Serbskiego Towarzystwa Literackiego, z przedmową Velimira Živojinovicia. Za ten tomik uzyskała nagrodę Królewskiej Akademii Serbskiej, jako pierwsza kobieta w historii. Uhonorowana Orderem Św. Sawy 5 kl. za działalność literacką.
Pamięć Spotkanie Danicy Marković z Isidorą Sekulić zaowocowało esejem За добар спомен Данице Марковић, poświęconym pamięci poetki.