W grudniu 1935 został przeniesiony do Izby Skarbowej w Brześciu na stanowisko naczelnika Wydziału Ogólnego, a później na takie samo stanowisko do Izby Skarbowej w Grudziądzu.
We wrześniu 1939 został przydzielony do Dowództwa Okręgu Korpusu Nr VIII w Toruniu. W grudniu 1939 przybył do Warszawy, gdzie włączył się w pracę konspiracyjną Komendy Obrońców Polski. W maju 1940 przeszedł do Związku Walki Zbrojnej. W 1941 został Szefem kontrwywiadu Oddziału II Komendy Okręgu Warszawa-Miasto ZWZ, a na początku 1942 szefem kontrwywiadu Oddziału II Komendy Obszaru Warszawskiego Armii Krajowej. 11 listopada 1942 został mianowany majorem. W czerwcu 1944, w niewyjaśnionych okolicznościach, został zwolniony z szeregów Armii Krajowej. W czasie powstania warszawskiego od 7 do 26 sierpnia 1944 był oficerem informacyjnym Zgrupowania „Chrobry II”, od 30 sierpnia szefem Wydziału II Komendy Obwodu Śródmieście AK, a następnie oficerem sztabu 28 Dywizji Piechoty Armii Krajowej. Po kapitulacji w niemieckiej niewoli. Początkowo przebywał w Stalagu X-B Sandbostel, a następnie w Oflagu VII A Murnau. 29 kwietnia 1945 został uwolniony z niewoli, a później przyjęty do 2 Korpusu Polskiego i przydzielony do 7 Dywizji Piechoty.