Oznacza to, że w chwili organizowania bilińskiego skitu w latach 60.–80. XVII w. jego późniejszy monaster zwierzchni – Ławrów – posiadał już doświadczenie ustrojowe związane z tradycją maniawską.
Nie jest natomiast znany dokument wymieniający z imienia mnicha athoskiego mieszkającego w Bilinie Wielkiej. Informacja o bezpośrednim pobycie mnichów z Athosu pojawia się dopiero we współczesnym przekazie prasowym z 2015 r., bez wskazania konkretnego źródła archiwalnego.
„Nowy Skit” Kluczowy dla organizacji miejscowej wspólnoty był dokument z 11 stycznia 1686 r., znany z dawnego dyplomatariusza monasteru ławrowskiego i opublikowany później przez Michała Wawryka.
Według tego przekazu Katarzyna Skarżewska ustanowiła w Bilinie Wielkiej monaster określony jako „Nowy Skit”. Na jego potrzeby zapisała 3000 złotych polskich zabezpieczonych na dobrach Drozdowszczyzna i Opławszczyzna. Z fundacją związany był obowiązek odprawiania czterech śpiewanych Służb Bożych, a wspólnotę poddano jurysdykcji monasteru św. Onufrego w Ławrowie.
W 1686 r.