Geneza Źródła do rekonstrukcji liturgii celtyckiej są nieliczne i mało wiarygodne. Najważniejszym z nich jest Mszał ze Stowe, który pozostaje pod znacznym wpływem liturgii hiszpańskiej. Istotny jest także Antyfonarz z Bangor z wpływami liturgii ambrozjańskiej (zachowany tekst pochodzi z VII wieku). Ponadto istnieje kilka kodeksów, fragmentów oraz tekstów hymnicznych, w których przechowały się pewne informacje o celtyckiej tradycji liturgicznej.
Niewielka ilość źródeł, ich późne pochodzenie, zdecentralizowany charakter życia kościelnego na ziemiach objętych liturgią celtycką, brak pewnych i całościowych informacji co do rzeczywistego kształtu administracji kościelnej czy też rangi poszczególnych ośrodków uniemożliwiają pełną rekonstrukcję celtyckiej tradycji liturgicznej. Nie jest jasne także jej pochodzenie. Według Johna Henniga liturgia celtycka rzeczywiście odzwierciedlała porządek Mszy przedstawiony w Mszale ze Stowe, sam ten porządek ma jednak pochodzenie rzymskie, sama zaś liturgia rzymska została zaszczepiona w Irlandii przede wszystkim przez biskupa Palladiusa.