Wobec braku źródeł i ich małej wiarygodności, izolacji geograficznej od autorytetów śródziemnomorskich, rozproszonego charakteru administracji kościelnej – trudno mówić o osobnym typie liturgii celtyckiej, był to raczej zespół lokalnych zwyczajów liturgicznych, z których tylko niektóre są znane i wśród których wyróżnić można kilka ogarniających całe Wyspy Brytyjskie.
Główne cechy Szczególnie silnie odróżniały liturgię celtycką od rzymskiej osobliwości kalendarza liturgicznego, w tym zwłaszcza odmienny sposób obliczania daty Wielkanocy. Ważną cechą liturgii celtyckiej jest występowanie w niej oryginalnej hymniki, pisanej w języku łacińskim. Zasadnicza tematyka i cechy formalne (w tym metrum) zaczerpnięte są od autorów kontynentalnych (np. Prudencjusza czy św. Ambrożego), wykazuje ona jednak wiele cech temperamentu i mentalności lokalnej. Hymny te pokazują zwłaszcza pewien szczególny typ umiłowania natury i specyficzną relację między jej umiłowaniem a miłością do Boga. Od kontynentalnego odmienny jest także typ kultu świętych, przy czym kościół irlandzki był szczególnie dumny ze swoich świętych i swojej hagiografii.