Znalazło to wyraz w martyrologium Mszału ze Stowe, recytowanym w Kanonie i wymieniającym wielu świętych irlandzkich.
Przy znacznym eklektyzmie i niezależności poszczególnych ośrodków wykształciły się pewne specyficzne obyczaje, takie jak udzielanie komunii pod dwiema postaciami po chrzcie czy zwyczaj umywania nóg po chrzcie. Zwyczaje te nie świadczą jednak jeszcze o istnieniu innego niż rzymski rytu chrzcielnego. Tłumaczą się natomiast partykularnymi potrzebami wiernych i specyfiką procesu inkulturacji.
Szczególne znaczenie miała bardzo rozbudowana obyczajowość pokutna. Mszał ze Stowe wymienia specjalne apologiae, loricae i hymny pokutne. Same praktyki pokutne były przy tym niezwykle surowe – mnisi wybierali do nich miejsca odludne i bliskie natury, oddalone od ojczyzny i rodziny, wystawione na działanie wiatru, deszczu i wszelkich niedogodności. Także świeccy praktykowali niezmiernie surową ascezę. Nieznane było natomiast oczywiste dla innych regionów chrześcijańskich pojęcie pokuty jednorazowej, niepowtarzalnej czy ostatecznej, pokuta miała charakter stały.
Charakterystyczna dla liturgii celtyckiej była także częsta modlitwa za pomocą psalmów, specjalny i rygorystyczny cursus horarum podawała reguła św. Kolumbana. Czasem recytowano 99 psalmów jednego wieczora – św.