W listopadzie 1918 otrzymał od Łotewskiej Rady Narodowej Syberii i Uralu nominację na dowódcę Łotewskiego Pułku Piechoty (od grudnia pod nazwą Pułk Imantski)Kurelis, Jānis. Od kwietnia 1919 kierował Oddziałem Wojskowym Łotewskiej Rady Narodowej Syberii i Uralu oraz dowodził łotewską armią na Syberii. 9 sierpnia 1919 został ministrem spraw wojskowych w łotewskim rządzie tymczasowym na Syberii i Dalekim Wschodzie. We wrześniu tego roku wraz z Imantskim pułkiem wyruszył drogą morską na Łotwą, gdzie objął szefostwo Oddziału Organizacyjnego Sztabu Generalnego. Po zakończeniu wojny z bolszewikami w 1920 wszedł w skład stałej rady Ministerstwa Obrony. W październiku 1921 objął stanowisko zastępcy szefa Departamentu Technicznego ministerstwa. Od lutego 1922 do przejścia na emeryturę w maju 1940 był dowódcą Dywizji TechnicznejKurelis, Jānis. W czerwcu 1925 otrzymał awans generalski.