Granatnik mógł strzelać granatami HE (burząco-odłamkowe), BA (burząco-zapalające) i TP (ćwiczebne).
Wybór rodzaju broni był dokonywany za pomocą przełącznika umieszczonego z boku komory spustowej. Za nim znajdował się przełącznik rodzaju ognia (karabinka).
Broń była wyposażona w elektroniczny celownik, połączenie celownika telewizyjnego i termowizyjnego, dalmierza laserowego, elektronicznego kompasu i komputera balistycznego. Dzięki celownikowi laserowemu automatycznie ustawiana była odległość do celu. W przypadku strzelania granatami istniała możliwość zaprogramowania wybuchu granatu w powietrzu (w określonej odległości), wybuchu w momencie trafienia lub wybuchu po penetracji przeszkody (z opóźnieniem). Komputer balistyczny obliczając tor lotu pocisku uwzględniał dane o zużyciu lufy, jej temperaturze, dane balistyczne pocisku oraz temperaturę powietrza. Istniała możliwość ręcznego ustalenia odległości, po której osiągnięciu ma wybuchnąć granat. Obraz z celownika mógł być przesyłany na wyświetlacz nahełmowy żołnierza, a także transmisji obrazu z celownika na wyświetlacz nahełmowy dowódcy drużyny.
Przypisy
Kategoria:Amerykańskie karabiny automatyczne Kategoria:Amerykańskie granatniki Karabin-granatnik XM29 OICW