Sowieckie deportacje z Łotwy – seria przymusowych deportacji ludności z terytorium Łotwy przeprowadzonych podczas sowieckiej okupacji krajów bałtyckich.
Historia Jednym z następstw paktu Ribbentrop-Mołotow zawartego między ZSRR a III Rzeszą było zajęcie Łotwy przez Armię Czerwoną i utworzenie Łotewskiej Socjalistycznej Republiki Radzieckiej w miejsce niepodległej Republiki Łotewskiej istniejącej w latach 1918–1940. Sowiecką politykę charakteryzowało m.in. dążenie do zniszczenia struktur łotewskiego państwa oraz chęć zlikwidowania oporu społecznego. W tym celu stosowano terror, w tym m.in. przymusowe deportacje w głąb terytorium ZSRR. Po zakończeniu II wojny światowej wywózki prowadzono również po to, aby osłabić zaplecze antykomunistycznej partyzantki. Dodatkowo deportacje miały docelowo ułatwić przeprowadzenie kolektywizacji. Największe akcje deportacyjne przeprowadzono dwukrotnie – w czerwcu 1941 wysiedlono ok. 17 tysięcy, zaś w marcu 1949 ok. 42 tysięcy osób (tzw. operacja „Priboj”). Ostatnie deportacje nastąpiły jesienią 1951 roku.