Fazy deportacji 14 czerwca 1941 r. nastąpiła pierwsza fala deportacji, głównie przeciwko inteligencji łotewskiej. Dla zaskoczenia ludności została przeprowadzona w ciągu jednego dnia. W jej ramach wywieziono około 15 000 Łotyszy. Do wywózki zakwalifikowano osoby aktywne w łotewskiej polityce, kulturze oraz przedwojennym aparacie władzy państwowej. Większość z deportowanych stanowili mieszkańcy Rygi i jej okolic. Spośród schwytanych 341 Łotyszy stracono, 2815 kolejnych osób zginęło w więzieniach. Pozostałe osoby, głównie kobiety i dzieci, zostały skierowane do miejsc osiedlenia zlokalizowanych w Kraju Krasnojarskim, obwodzie nowosybirskim i północnych regionach Kazachstanu, gdzie zostali skierowani do pracy tamtejszych przedsiębiorstwach leśnych i kołchozach. Spośród nich zmarło 1900 osób.
Druga faza deportacji nastąpiła w okresie 25-30 marca 1949 r. i była skierowana przeciwko mieszkańcom łotewskich wsi. W ramach akcji „Przybój” wywiezione zostało ok. 42 000 osób. Ukierunkowanie represji na ludność wiejską miało służyć zniszczeniu zaplecza na jakim bazowała antykomunistyczna łotewska partyzantka oraz złamaniu oporu łotewskiej wsi przeciwko kolektywizacji. W trakcie deportacji zginęły 183 osoby, w okresie pobytu na zesłaniu zginęło lub zmarło kolejne 4941 osób.