Okupacja Korei przez Japonię w 1910 roku zachęciła ruch narodowowyzwoleńczy, którego bardziej radykalni zwolennicy skłaniali się ku anarchizmowi. W 1923 roku Sin Chaeho wydał swoją „Deklarację Rewolucji Koreańskiej”, w której ostrzegano Koreańczyków przed zastępowaniem jednego ciemiężcy drugim lub przed stawaniem się społeczeństwem, które będzie wykorzystywało innego. Naciskał na rewolucję, aby zagwarantować nowe wolności i ulepszenia materialne, a nie tylko zniesienie obcej kontroli.
Sin Chaeho dołączył do innych koreańskich anarchistów w tworzeniu Wschodniej Federacji Anarchistycznej (EAF), gdy był na wygnaniu w 1927 roku. EAF miała członków w Chinach, Japonii i Wietnamie.
W szczególności Mandżuria w pobliżu granicy koreańskiej stała się wylęgarnią nowego ruchu anarchistycznego w Kore. W 1929 powstało tam Koreańskie Stowarzyszenie Ludowe w Mandżurii (KPAM), które było autonomiczną strefą anarchistyczną w Mandżurii. KPAM została zorganizowana na zasadach federalizmu, gospodarki darowizn i wzajemnej pomocy i nadal jest uważana za jedną z najważniejszych zmian w koreańskim anarchizmie.