Reporter wspomniał mimochodem, że marsjańskie statki wylądowały w różnych miejscach na całym świecie, opisywał też zdesperowanych nowojorczyków, którzy uciekali i „padali jak muchy”, a dym nieubłaganie zbliżał się do miejsca, z którego nadawał. W końcu reporter zaczął kaszleć i umilknął, a osamotniony prowadzący zapytał: „Czy ktoś jest na antenie? Czy ktoś mnie słyszy?”, lecz nie uzyskał odpowiedzi. Dopiero wtedy w programie nastąpiła pierwsza przerwa, trzydzieści osiem minut po wprowadzeniu Wellesa.
Druga połowa programu przybrała już konwencjonalny format słuchowiska radiowego i opowiadała o ocalałym (granym przez Wellesa), który zmaga się z następstwami inwazji i trwającej marsjańskiej okupacji Ziemi. Druga część trwała około szesnastu minut i, podobnie jak w oryginalnej powieści, zakończyła się odkryciem, że Marsjanie zostali pokonani przez mikroby, a nie przez ludzi. Audycja zakończyła się krótkim ogłoszeniem Wellesa „poza spektaklem”, w którym radośnie porównał on swój program do „przebierania się w prześcieradło, wyskakiwania zza krzaka i mówienia „Boo!”.