23 grudnia 1927 został przeniesiony do kadry oficerów piechoty z pozostawieniem na dotychczas zajmowanym stanowisku. Z dniem 15 września 1929 został przeniesiony służbowo do Biura Inspekcji Generalnego Inspektora Sił Zbrojnych. 2 grudnia 1930 prezydent RP nadał mu stopień majora z dniem 1 stycznia 1931 i 69. lokatą w korpusie oficerów piechoty. Z dniem 25 kwietnia 1934 został przeniesiony do 85 pułku piechoty w Nowej Wilejce na stanowisko dowódcy batalionu. W październiku 1935 został przeniesiony do Departamentu Dowodzenia Ogólnego Ministerstwa Spraw Wojskowych. Na stopień podpułkownika został mianowany ze starszeństwem z 19 marca 1938 i 50. lokatą w korpusie oficerów piechoty. W marcu 1939 pełnił służbę we wspomnianym departamencie na stanowisku szefa Wydziału Psychologiczno-Wychowawczego.
W nieznanych okolicznościach, po agresji ZSRR na Polskę z 17 września 1939, dostał się do niewoli sowieckiej i następnie osadzono go w obozie jenieckim w Starobielsku. Wiosną 1940 został zamordowany przez funkcjonariuszy NKWD w Charkowie na mocy decyzji Biura Politycznego KC WKP(b) z 5 marca 1940. Ofiary tej zbrodni grzebano potajemnie w bezimiennych mogiłach zbiorowych w Piatichatkach, gdzie od 17 czerwca 2000 mieści się oficjalnie Cmentarz Ofiar Totalitaryzmu w Charkowie. Figuruje na tzw. liście Gajdideja (poz.