Zgodnie z przekazem Sulisza obiekt ten („ścięty cypel góry o średnicy kilkunastu metrów oraz otoczony głębokim rowem i wałem, zawalony nieobrobionymi głazami kamieni, spadłymi ze ścian cypla, cały porosły mchami, zielskiem, drzewami”) nie był jednak pozostałością studni, lecz ruinami zamku, którego budowę Bona miała podjąć w tym miejscu, jednak nie została dokończona. Miały zachować się tam piwnice i lochy podziemne, a jeden z nich miał prowadzić pod rzeką San aż do zamku w Sanoku.
Na przełomie lipca i sierpnia 1895 na polecenie burmistrza Cyryla Ładyżyńskiego rejon przy Królewskiej Studni uczyniono przystępnym dla odwiedzających i upiększono. Już wtedy sanoczanie odwiedzali rekreacyjnie to miejsce. Przez lata w celu dotarcia tam konieczna była przeprawa przez San łódką. Według badań inżyniera miejskiego Władysława Beksińskiego z początku XX wieku źródełko w Królewskiej Studni na Białej Górze miało największą wydajność ze wszystkich po obu stronach Sanu w obrębie Sanoka. W tym okresie na Białej Górze założono łaźnie, do których drewnianymi wodociągiem doprowadzano wodę ze studni. W latach 20. XX wieku w pobliżu studni istniały ruiny „zameczku myśliwskiego”.