Przed 1976 uczniowie z Przyzakładowej Szkoły Zawodowej SFA wykonali zadaszenie studni o charakterze ażurowym oraz ogrodzenie. W publikacji z 1976 Edward Zając określił studnię jako jedną z dwóch zabytkowych w Sanoku. Odniesienie do Królewskiej Studni zawarł w swojej twórczości poetyckiej sprzed 1980 pochodzący z Sanoka pisarz Marian Pankowski.
Obecna studnia jest położona na skraju polany w paśmie olchowieckim Gór Słonnych na południowym stoku Białej Góry i na obszarze osiedla o tej samej nazwie, na pograniczu lasu miejskiego PGL LP Nadleśnictwa Brzozów. Obiekt ma charakter murowany (ocembrowany). Jeszcze na początku XX wieku wodę ze studni pobierali mieszkańcy Sanoka. Stanowi ona ujęcie wody dla osiedla Biała Góra.
Od studni biegnie ścieżka edukacyjno-przyrodnicza „Orli Kamień” (pokrywająca się z czerwonym i żółtym szlakiem turystycznym). Istnieje także możliwość dotarcia stamtąd do położonego w lesie tzw. Zamczyska z okresu średniowiecza.
Zobacz też Królewska Studnia przy Zamku Królewskim w Sanoku
Przypisy
Kategoria:Architektura w Sanoku Kategoria:Bona Sforza Sanok