Ehrlich rozpoczął pracę w berlińskiej klinice, w której prowadził swoje badania, rozwijając nową dziedzinę wiedzy medycznej – histologię krwi, a także dając początek chemioterapii doświadczalnej. Opracował metodę barwienia prątków gruźlicy oraz znakowania bakterii. Za badania w immunologii otrzymał w 1908 Nagrodę Nobla w dziedzinie fizjologii lub medycyny.
Najstarszym dzieckiem Maxa był Hans Hubert Pinkus, urodzony w 1891. Z powodu zbliżającej się I wojny światowej, w październiku 1913 został powołany w randze podoficera rezerwy do eskadronu 15 Pułku Huzarów Królowej Holenderskiej Wilhelminy w Wandsbek. W sierpniu 1914 pod Charleroi w południowej Belgii na prawie 3 lata trafił do francuskiej niewoli po spadnięciu z postrzelonego konia. Powrócił do Prudnika, w 1920 poślubił córkę ministra Turyngii Elfriede von Vietinghoff, z którą miał syna Howarda Johna Roya (znanego potem jako John Peters). W 1925 roku, po odbyciu dwuletniej praktyki w zakładzie, zajął miejsce ojca w zarządzie rodzinnego przedsiębiorstwa. Rok później ożenił się z Elisabeth Lilly Schottländer. Para miała dwie córki bliźniaczki: Johannę Hedwig (1927–1995) oraz Fredę Marię (1927–1940). Elisabeth była z urodzenia Żydówką, jednak konwertowała się na wiarę katolicką. Podczas nocy kryształowej z 9 na 10 listopada 1938, kiedy to hitlerowcy w Prudniku m.in.