Chorągiew pozostała w posiadaniu Zamoyskich. Przechowywano ją jako cenna pamiątkę najpierw w Zamościu i Klemensowie, a od połowy XIX wieku w warszawskim Pałacu Błękitnym. W 1944 roku zdeponowano ją w Muzeum Książąt Czartoryskich, skąd została przekazana do Zamku Królewskiego na Wawelu w 1947 roku. Jest jedną z najstarszych zachowanych w Polsce chorągwi wojskowych, od 30 czerwca 2022 roku można ją oglądać na wystawie Nowy Skarbiec Koronny w Muzeum na Wawelu.
Opis Na pierwotnie żółtym materiale, wyciętym w dwa zęby, widnieje czarny orzeł z białą przepaską na skrzydłach. Nad nim znajduje się napis: „Wol herr In Gottes Nam”, który można przetłumaczyć jako „Naprzód w imię Boże”, poniżej zaś trudno czytelna data 1587. Bławat obszyto częściowo zachowanymi krótkimi strzępkami. Tkanina jest bardzo zniszczona, ubytki występują przy krawędziach i w zakończeniach zębów, warstwa malarska jest mocno wykruszona i przetarta. Prawdopodobnie pod koniec XIX wieku chorągiew została naszyta na lnianą siatkę, która z biegiem czasu spowodowała zniszczenia tkaniny. W pierwszej połowie 2022 roku chorągiew przeszła gruntowną konserwację w pracowniach Zamku Królewskiego na Wawelu.
Przypisy
Kategoria:Zbiory Zamku Królewskiego na Wawelu Kategoria:Sztandary