Niemcy dwukrotnie przeprowadzili wywózki ludności żydowskiej z Biłgoraja. Pierwsza miała miejsce 6 kwietnia 1941 roku. Do Goraja Niemcy wywieźli ok. 800 osób, pozwalając im wziąć ze sobą tylko najpotrzebniejsze rzeczy. Drugie wysiedlenie miało miejsce 22 kwietnia 1942 roku. 220 osób, przede wszystkim najuboższe rodziny, wysiedlono do Tarnogrodu.
W sierpniu 1942 roku przywódcy Judenratu zostali wezwani do starostwa powiatowego. Nakazano im sporządzenie listy tysiąca Żydów, którzy według Niemców mieli trafić do obozu pracy na Ukrainie. Deportowanym pozwolono zabrać ze sobą niewielką ilość rzeczy osobistych i trochę pieniędzy. Z rejestracji zwolnieni byli członkowie Judenratu i pracownicy służby niemieckiej. W wyznaczonym dniu tysiąc deportowanych zgromadziło się na Rynku zgodnie ze spisem przygotowanym przez Judenrat wraz z członkami ich rodzin. W ten sposób liczba obecnych przekroczyła wymaganą przez Niemców liczbę. Wszystkich zebranych Niemcy załadowali do 25 wagonów towarowych. W Świrze dołączono transport Żydów z Tarnogrodu. Wszystkich przewieziono na stację kolejową w Czernuszewcach, a następnie wywieziono do obozu zagłady w Bełżcu.