W 1937 został członkiem Komisji Opieki Społecznej miasta stołecznego Warszawy.
Po rozpoczęciu II wojny światowej działał w Siedlcach, gdzie z prezydentem miasta Marianem Grabowskim organizował działania dywersyjne robotników, a następnie uczestniczył w przejęciu przez OKR PPS w Warszawie broni ze składów Wojska Polskiego w Palmirach na rzecz Robotniczych Batalionów Obrony Warszawy. Następnie po kapitulacji pracował na Żoliborz w spółdzielni spożywców i spółdzielni mieszkaniowej, a później od 1941 w elektrowni. Od 1943 działał na Żoliborzu w Milicji Robotniczej PPS-Wolność, Równość, Niepodległość (WRN), pod dowództwem Teodora Zielińskiego. Synowiecki w ramach swojej działalności w milicji kolportował jej publikacje i prowadził szkolenia bojowe. Podczas powstania warszawskiego działał w stopniu podporucznika i był zastępcą komendanta Milicji Robotniczej PPS-WRN w okręgu Warszawa-Północ. Po przegranym powstaniu przebywał w okolicach Krakowa.