W lutym 1945 powrócił do Warszawy po jej wyzwoleniu i rozpoczął pracę w elektrowni, zostając w październiku 1945 wiceprzewodniczącym rady zakładowej, a także wiceprzewodniczącym Zarządu Związku Zawodowego Pracowników Użyteczności Publicznej – Oddział Elektrownia Warszawska, jednocześnie będąc przewodniczącym PPS w dzielnicy Powiśle.

28 lipca 1946 został członkiem Rady Stołecznej PPS i przez rok należał do jej Stołecznego Komitetu. W 1947 podjął pracę w wydawnictwie „Wiedza”. Po zjednoczeniu PZPR i PPR został członkiem PZPR, ale nie pełnił w nowo utworzonej partii żadnej funkcji. W tym samym toku podjął zatrudnienie w Robotniczej Spółdzielni Wydawniczej „Prasa”, a w latach 1949–1952 pracował w Państwowych Wydawnictwach Gospodarczych „Polgos”, a następnie od 1953 w Państwowych Zakładach Wydawnictw Lekarskich. W 1956 zaangażował się w działalność Komisji Opieki Społecznej Dzielnicowej Rady Narodowej na Żoliborz, a także został członkiem zarządu dzielnicowego i głównego ZBoWiD. W 1958 rozczarowany działalnością PZPR, wystąpił z partii. W 1960 podjął pracę Państwowych Wydawnictwach Ekonomicznych. W 1964 doznał zawału serca, przeszedł na rentę oraz zaniechał działalności w Komisji Opieki Społecznej i ZBoWiD.

Zmarł 14 grudnia 1972 w Warszawie.