W 1923 otrzymał honorowe obywatelstwo Konina.

W 1922 został prepozytem, a następnie od 1925 proboszczem parafii św. Jacka w Piotrkowie. W 1925 został wybrany z listy Bloku Gospodarczego do Rady Miejskiej w Piotrkowie. W 1926 został proboszczem parafii św. Jakuba w Piotrkowie oraz dziekanem dekanatu piotrkowskiego oraz przedstawicielem kościoła w Radzie Szkolnej powiatu piotrkowskiego, z czasem zostając jej przewodniczącym. W Piotrkowie działał także jako wizytator szkół oraz prezes piotrkowskiego Polskiego Białego Krzyża i działacz Macierzy Szkolnej. W styczniu 1927 został mianowany tajnym szambelanem papieskim. W 1928 został ponownie wybrany o Rady Miejskiej w Piotrkowie, z listy Narodowego Komitetu Wyborczego. W 1929 zorganizował Kongres Eucharystyczny Ziemi Piotrkowskiej.

W 1932 został tymczasowym kapelanem wojskowym w Łodzi i kanonikiem gremialnym Katedralnej Kapituły Łódzkiej. Od 1932 działał także jako redaktor naczelny tygodnika „Słowo Katolickie”, dyrektor bursy przy Seminarium Duchownym w Łodzi oraz i spowiednik Zgromadzenia Sióstr Urszulanek. W 1936 został prowizorem Seminarium Duchownego w sprawach gospodarczych oraz członkiem Diecezjalnej Rady Administracyjnej Mienia Kościelnego. W 1938 został sędzią prosynodalnym Sądu Biskupiego.