Po zajęciu Łodzi przez Niemców, w trakcie II wojny światowej, 8 września 1939 został aresztowany i osadzony w więzieniu przy ul. Sterlinga 16 w Łodzi, a po 2 dniach przeniesiony do obozu przejściowego na Radogoszczu, z którego zwolniono go po kilku tygodniach. Szabelskiego ponownie aresztowano w maju 1941 i wraz z ordynariuszem łódzkim biskupem Włodzimierzem Jasińskim oraz biskupem sufraganem Kazimierzem Tomczakiem wywieziono do Szczawina, a następnie w sierpniu 1941 do klasztoru Reformatów w Bieczu, z którego zwolniono go w listopadzie 1944. Po uwolnieniu Szabelski zamieszkał w Piotrkowie u rodziny Braulińskich. Po wyzwoleniu spod okupacji przeniósł się do Łodzi, gdzie w latach 1945–1950 był proboszczem parafii św. Franciszka z Asyżu. Dzięki jego inicjatywie odnowiono kościół, który podczas wojny pełnił funkcję magazynu. W 1946 został prałatem scholastykiem, a w 1951 prałatem archidiakonem Katedralnej Kapituły Łódzkiej.

Zmarł 8 kwietnia 1955 w Łodzi, gdzie został pochowany w części rzymskokatolickiej Starego Cmentarza.

Po śmierci został upamiętniony tablicą pamiątkową w kościele św. Jacka i św.